แทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า ตอนที่ 4.2

ย้อนกลับไปในช่วงที่เกิดสงครามแมนจู แม่ทัพแทฮากลับมาที่บ้านมาก็พบว่ามีทหารต้าชิงบุกเผ่านาฆ่าเมียและลูกน้อย หลังฆ่าทหารต้าชิงทั้งหมดแล้วเขาก็ตรงเผ่านาดูร่างเมียที่กอดลูกน้อยนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น แทฮาจัดเสื้อผ้าเมียให้เรียบร้อย (ซึ่งบอกเป็นนัยๆ ว่าเมียของแทฮาถูกข่มขืนหรือลวนลามก่อนโดนฆ่า) เขารู้สึกเสียใจมากที่มาช้าเกินไป

เมื่อคิดว่าลูกน้อยยังมีลมหายใจเขาก็ดีใจมาก รีบอุ้มลูกน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน (เป็นนัดแรกที่เขาอุ้มลูก) แล้วหยุดดูหน้าเมียเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นเขาก็แบกลูกน้อยใส่หลังแล้วออกมาต่อสู้กับทหารต้าชิง เมื่อทหารต้าชิงฟันโดนห่อผ้าที่แทฮาผูกลูกติดหลังไว้ เขาก็อุ้มลูกน้อยด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือก็ถือดาบฟาดฟันข้าศึก หลังจัดการข้าศึกแล้วเขาก็เปิดห่อผ้าหวังจะดูหน้าลูกให้ชื่นใจ แต่กลับพบว่าลูกน้อยเสียชีวิตแล้ว

ตัดกลับมาภายในถ้ำ…เฮวอนพยายามดึงดาบออกจากมือแทฮา แต่ก็ดึงไม่ออกเพราะเขากำเอาไว้แน่นมาก อยู่ๆ แทฮาที่ยังคงไม่ได้สติก็ยื่นมือขึ้น (เหมือนกับจะเอื้อมมือไขว่คว้าลูก – เหมือนตอนที่นึกถึงเมียและลูกในตอนที่ 3 ซึ่งที่ผ่านมาแทฮาไม่เคยอุ้มลูกเลย)

เฮวอนเอื้อมแขนไปจับมือแทฮาทำให้เขาเริ่มรู้สึกตัว  ด้วยสัญชาติญาณของการเป็นนักรบ (และกำลังถูกไล่ล่า) เขาจึงใช้มือข้างหนึ่งบีบคอเฮวอนแล้วกดลงกับพื้น ส่วนอีกมือถือดาบจ่อเข้าที่คอ เมื่อเฮวอนเริ่มสำลักเพราะหายใจไม่ออก แทฮาจึงได้สติแล้วรีบกล่าวขอโทษ

แทฮาถามว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เฮวอนตอบว่า ที่นี่คือวัดเล็กๆ ที่คุณแวะมาอธิษฐานให้กับดวงวิญญาณคนในครอบครัวของคุณ คุณพาเขามาที่นี่เพราะคิดว่ามีบาดแผลฉกรรจ์ แทฮาถามต่อว่าเขาหมดสติไปนานเพียงใด เฮวอนไม่ตอบ แต่ขอให้เขาใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน

พระมยองฮัน ซึ่งเป็นพระเพียงรูปเดียวในวัด นำยาเผ่านาให้แทฮา จากนั้นก็ถามว่าเขาได้รับบาดเจ็บจากธนูระหว่างการต่อสู้มาหรือเปล่า แทฮาตอบว่าเป็นแค่บาดแผลจากการฝึกซ้อม จากนั้นเขาก็หันไปขอบคุณเฮวอน แล้วรีบลุกขึ้นเพื่อให้เดินทางต่อ แต่ก็ล้มลงไปกองกับพื้น เฮวอนจึงขอร้องให้เขาอยู่พักรักษาตัวต่ออีกวัน

ณ เมืองฮันยาง (ชื่อเก่าของกรุงโซล) ฮวาง ชอลวุง กลับเข้าบ้านในเวลากลางคืน แต่พอเห็นหน้า อี ซุนยัง  เมียที่มีความบกพร่องทางร่างกาย (บุตรสาวของอี คยองชิก เสนาบดี) เขาก็เดินออกจากบ้านอีกรอบ จึงมาพบพ่อตาพอดี