ข้ามสีทันดร 2

ที่กรุงเทพฯ ดวลยังคงเมายาที่เอนปรนเปรอให้อยู่ที่คอนโดไม่ยอมกลับบ้าน ดำเกิงโมโหลูกจึงบันดาลโทสะ ลงไม้ลงมือกับสกาวจนคุณล้มหัวแตก นี่เป็นนัดแรกที่เขารังแกคุณ ดำเกิงรู้สึกเสียใจ

          บุญหยาด พี่สาวต่างบิดาของ ม.ล.ยี่สุ่น นัดลำธารให้ได้เจอ มิถุนา คุณสวยสะดุดตาเขามาก ยิ่งได้คุยก็ยิ่งถูกคอ เพราะมีพื้นฐานครอบครัวใกล้กัน ม.ล.ยี่สุ่น พอใจมาก เพราะต้องการจะเขี่ยเดือนสิบออกไป เดือนสิบโทร. หาลำธาร เขาตัดสายของคุณทิ้ง เพราะคุยอยู่กับมิถุนา เดือนสิบร้อนใจ เขาไม่เคยทำแบบงี้มาก่อน เที่ยงวันพูดว่าลำธารอาจกำลังติดธุระกับคนอื่น คุณไม่เชื่อ เขาท้าว่าถ้าวันกลับลำธารไม่มารับคุณที่สนามบิน คุณต้องถอดสร้อยข้อมือที่ลำธารให้ออก แล้วใส่สร้อยข้อมือของเขาแทน คุณรับคำท้า

          เมื่อถึงวันกลับ ลำธารไม่ได้มารับคุณ เพราะไปเป็นเพื่อให้นมิถุนาดูที่ดิน เที่ยงวันถือวิสาสะถอดสร้อยของลำธารออก แล้วใส่สร้อยของเขาให้เดือนสิบ คุณถามว่าต้องใส่ถึงเมื่อไหร่ เขาบอกว่าจนถึงวันที่คุณจะแต่งงาน คุณรู้สึกหวั่นไหวกับนัยน์ตาของเที่ยงวันที่จ้องมา คุณบอกไม่ได้ว่าหวาดกลัวหรือถูกใจกันแน่ เขาถือโอกาสไปส่งคุณที่บ้าน

          ดวลกลับบ้านมาหาแม่เพราะเงินหมด เขารู้ดีว่าคุณรักและตามใจเขามาก ดำเกิงเห็นหน้าลูกก็อารมณ์ขึ้นด้วยความโมโหด่าทอดวล ดวลก็เถียงกลับจนพ่อลงไม้ลงมือกับเขา เดือนสิบกลับมาถึงตอนที่ดวลมีอาการชักดิ้นชักงอพอดี เที่ยงวันที่มาด้วยเลยได้ช่วยเหลือดวลจากอาการของฤทธิ์ยาเสพติด ดวลถูกขังเอาไว้ในห้อง เพราะพ่อไม่ยอมให้ไปโรงพยาบาลกลัวเสื่อมเสียชื่อเสียง ดำเกิงแทบพอใจในตัวเที่ยงวันแล้ว ถ้าเขาไม่เฉลยว่าเคยติดยามาก่อน ดำเกิงสั่งให้เดือนสิบเลิกคบกับเที่ยงวันเด็ดขาด คุณได้แต่เงียบไม่อยากขัดใจพ่อ

          เที่ยงวันกลับมาบ้านด้วยความสุข จนแม่ต้องท้วงว่าอย่าตั้งความหวังกับเดือนสิบให้มากนัก คุณมีแฟนแล้ว แต่เขาเชื่อว่าเดือนสิบจึงควรถูกลำธารตีตัวออกห่างแน่ ๆ เขานึกถึง ฟาน ผู้หญิงที่เขารักอย่างหมดหัวใจ ถ้าเขาไม่ติดยา ป่านนี้เขากับฟานคงเป็นสุขร่วมกัน เขาเสียฟานไปแล้ว ไม่อยากเสียเดือนสิบไปอีก สวาทวิมลห่วงว่าถ้าผิดหวังอีกที ลูกคุณคงกลับไปหายาเสพติดอีกเป็นแน่